Fysieke beveiliging van kritieke infrastructuur onder de maat

2 min read

De fysieke beveiliging van de Nederlandse kritieke infrastructuur is alarmerend zwak. Ziekenhuizen, radarinstallaties en logistieke knooppunten die tot onze vitale voorzieningen behoren, worden slecht beschermd tegen onbevoegde toegang. “We focussen op digitale dreigingen, maar de echte ontregeling begint vaak fysiek. En op dat vlak laten we de deuren open staan.” Dat stelt Jurgen Baartmans, vestigingsmanager bij Croonwolter&dros.

Kritieke infrastructuur kampt met achterhaalde fysieke beveiliging

Niet alleen grote organisaties zoals Defensie en Justitie behoren tot de kritieke infrastructuur, ook hun toeleveranciers, ziekenhuizen, openbaar vervoerbedrijven en datacenters maken óók deel uit van het kritieke netwerk. Juist bij deze bedrijven heeft fysieke veiligheid te weinig prioriteit, doordat ze sterk zijn gericht op kostenreductie en er geen gevoel van urgentie is. De fysieke beveiliging is vaak minimaal: geen toegangscontrole, geen herkenning van ongeautoriseerde personen, nauwelijks paraatheid bij personeel. Baartmans: “De dreiging verandert, maar de manier van beveiligen blijft achter.”

Scouting en kwetsbaarheden bedreigen kritieke infrastructuur

Zo werden er bij Nederlandse radarinstallaties onbekenden gesignaleerd die zonder moeite het terrein betraden. Op sociale media circuleren filmpjes van boten die langs windmolens varen, op zoek naar zwakke plekken. Volgens Baartmans zijn het ‘prikacties’ om zwakheden in kaart te brengen. “Het scouten is begonnen.” De gevolgen zijn groot. Niet alleen kunnen medische back-ups worden verstoord, bedrijfsprocessen ontregeld of energievoorzieningen worden uitgeschakeld, ook komt het veiligheidsgevoel van medewerkers onder druk te staan. “Als de toegang zo makkelijk is, is sabotage een kwestie van tijd. Nederland loopt op dit gebied echt achter.”

Drie stappen naar betere fysieke beveiliging

Volgens Baartmans ligt de sleutel tot echte weerbaarheid in een omslag in denken én doen. “Organisaties moeten zich bewust worden van hun rol in de keten van vitale infrastructuur en hun paraatheid verhogen.” Hij benadrukt dat veiligheid niet alleen een technische kwestie is, maar vooral ook een menselijke. “Medewerkers zijn de eerste verdedigingslinie. Zij moeten weten wie er wel en niet thuishoort op hun locatie, van magazijn tot operatiekamer.”

Baartmans ziet drie concrete stappen die organisaties nú moeten zetten:

  1. Verplicht toegangsbeheer op basis van pasjes, scans of gezichtsherkenning, ook bij leveranciers en nevenlocaties.
  2. Training en oefening: van realistische rollenspellen tot crisissimulaties, zodat personeel leert omgaan met dreiging door onbevoegden.
  3. Interne bewustwordingscampagnes, die veiligheid een vaste plek geven in de bedrijfscultuur.

Zonder ingrijpen blijft Nederland een laagdrempelig doelwit voor statelijke actoren of kwaadwillenden. “Het is tijd dat we fysieke beveiliging net zo serieus nemen als digitale dreiging.”

Jurgen Baartmans is graag bereid om dit onderwerp verder toe te lichten.